VECİZELER
İnsanlar güzellikleri yaşatmaya çalışmıyor, sadece bir anı olarak saklıyorlar belleklerinde. Ne yazık ki o da bu yaşam temposunda çok çabuk silinip gidiyor.
İnsanlar çoğu zaman başkalarının ipliğini pazara çıkarmayı iş edinir, birilerinin hatasını, günahını ortaya koymayı severler. Ama kendilerine geldi mi toz kondurmazlar; zırhlara bürünür, şallara sarınır, kokulanıp, tütsülenip çekilirler yükseğe. Eleştirmek, hatasının açık edilmesi insanoğlunun asla tahammül edemeyeceği bir durumdur. Kendi kendini eleştirebilen, kendini alaya alabilen adamınsa yeryüzünde çekineceği hiçbir şey yoktur. Denemeci, işte bu ikinci tipteki insanlar arasından; kendini, kıyasıya ve sürekli eleştirenlerden çıkar.
Günümüz insanının en büyük eksiği plansız yaşamak. Günlük koşuşturmalar içinde rastgele sürdürüyoruz yaşamımızı. Oysa hepimizin geleceğe yönelik güzel hayalleri var. Bunları ballandıra ballandıra anlatıp, bir gün bu düşlerimizi gerçekleştireceğimize dair yeminler edip duruyoruz. Peki bunları hayata geçirmek için elimizden geleni yapıyor muyuz, canımızı dişimize takarak mücadele ediyor muyuz? Hayır. Belki tembellikten, belki vakitsizlikten, belki sorumsuzluktan. Bu yüzden uyuşukluktan sıyrılıp ateşli konuşmaları bir yana bırakıp harekete geçmeliyiz.
Zaman değişiyor, insanlar da. Belki bu normal bir durum ama ben bu değişime alışamıyorum ve anlayamıyorum bu değişim. Çevrelerindekilerle iletişim kurmayanları, komşusu açken tok yatanları, işlerine yalan ve hile karıştıranları hayretle seyrediyorum. Bizim gençliğimizde bırakın apartmanı, mahalledeki herkes birbirini tanır, gördüğünde birbirine selam verir, mahallenin yoksul insanlarına elinden geldiğince yardım ederdi. İnsanlar dürüst bir yaşam sürmeyi her şeyin üstünde görürlerdi. Dünün güzelliğini görüp bugüne kızan ben, yarınlardan korkuyorum.
Yıllarca birçok macera yaşadık. Yol boyu uzanan kavaklar gibi, nerede bitip, nerede başladığı belli olmayan bir çizgide, yıllarımızı geçiriyoruz. Parçalanmış yaşamlarımızı görmezden gelip, bir de biz lime lime ediyoruz hayatlarımızı. Üstelik geçmişi hep inatla gelecekten koparıyoruz. Şu dünden yarına uzanan yaşamın, bir başı ve bir de sonu olduğunu düşünüp, küçük mutluluklarla yetinmeye çalışıyoruz.
İnsan gençken uçsuz bucaksız hayaller kurar. İçinde öyle bir enerji vardır ki bu enerji, onu her şeyi yapabileceğine ikna eder. Yaptığı ya da yapmayı planladığı her şey doğrudur, kendi doğruları vardır. Zamanla kendi doğrularının çizgileri silikleşir, çevresindekilerin doğrularına inanmaya başlar. Hayallerinin içinde yaşadığı toplumda yapabilecekleriyle, imkanlarıyla sınırlı olduğunu anlar. Yaşamın, etrafını çevreleyen duvarlarını fark eder.
Bir insanı sevmek, onu olduğu gibi kabullenmeyi gerektirir.
Kişisel menfaatlerin at koşturduğu yerde dostluklardan söz edilemez.
Kötü günde arayıp sormayana dost mu denir akraba mı denir?
Öyle insanlar vardır ki kendilerine yapılmasını istedikleri iyiliği gördükleri halde bununla yetinmezler, ayrıntılarının şu, bu biçimde olmasını da isteyecek kadar yüzsüzlük ve açgözlülük ederler.
İçini benden gizlemeye çalışanın bana saygısı olabilir ama benim saygım bana kapanmayana, olduğu gibi görünenedir.
Yaptığımız şeyler için pişmanlık zamanla geçer, ne var ki yapmadığımız şeylere üzülmenin çaresi yoktur.
Not: ALINTIDIR,,,
0 yorum yazılmıştır